Israël

Op een vroege zondagochtend werd ik wakker door mijn wekker. Nog redelijk vermoeid na slechts vier uurtjes slaap probeerde ik wakker te worden. Niet veel later viel ik weer in slaap, om vervolgens opnieuw door een wekker wakker te worden. Nu schrik ik: over vijftien minuten moet ik buiten bij de Main Gate van campus staan, klaar voor vertrek. Project Week staat letterlijk voor de deur. Israël, here I come! Na een snelle douche kleed ik me snel aan voordat ik voor het laatst mijn koffer check en haast me vervolgens naar de bus die bij de poort staat te wachten. Het grootste deel van de groep had inmiddels al plaats genomen in de bus. Ik was erg enthousiast over de groep mensen die mee ging. Eerder hadden we al een pre-Israël ‘bonding’ gehad, waar we allemaal erg tevreden over waren. Het beloofde een goed project te worden. Ook de leraren die als begeleiders mee gingen waren best oke! Het begon te regenen zodra de bus vertrok van campus. De buschauffeur had duidelijk geen moeite met het vroege uur en maakte vrolijk grapjes totdat de meerderheid van de mensen in slaap viel. Ongeveer vier uur later kwamen we aan op London Gatwick Airport.

10407537_936461753033481_2646449745935615855_nEenmaal op het vliegveld aangekomen hadden we ongeveer twee uur aan vrije tijd voordat onze vlucht zou vertrekken. We besloten door de Security te gaan en daarna een plaats te zoeken om te chillen. Het hele proces ging vlekkeloos totdat mijn roommate David werd aangehouden na door de metaaldetector te lopen: zijn polsbandjes bevatten blijkbaar ontzettend veel metaal aan de binnenkant. Weer wat geleerd. Nadat de beveiliging de bandjes drie keer had gecontroleerd vonden ze het veilig om David weer te laten gaan. Je zou maar explosieven in je armband hebben..

IMG_7269

De roltrappen onderweg naar de gate waren lang genoeg voor selfies en foto’s. Volgens mij hebben we erg veel mensen vertraagd door de grootte van onze groep (zo’n 18 man in totaal) maar dat kon de pret zoals hier is te zien zeker niet drukken.IMG_7274

Het wachten werd sommigen nét wat te veel. Er waren wel genoeg winkels en restaurants in de Terminal dus ik ben zelf even wat snacks gaan kopen voor onderweg. Helaas vielen de prijskaartjes zoals gewoonlijk in de UK een beetje tegen. Zeker nu de Euro enorm gezakt is, ben ik nóg ‘armer’.. IMG_7292Gelukkig konden we niet veel later de Airbus A319 van Easyjet boarden. De vliegreis zou ongeveer 4 uur duren aangezien de weersomstandigheden perfect waren volgens onze vrolijke piloot. Normaal klinken dit soort optimistische opmerkingen een beetje verdacht, maar de piloot had gelijk. Geen enkele turbulentie gehad en een vrij soepele landing op Ben Gurion Airport in Tel Aviv, Israël! Hieronder een foto vanuit het vliegveld een paar minuten voor de landing. Tel Aviv is een erg drukke en grote stad die tot aan de kust met de Middellandse Zee volledig volgebouwd is, wat hieronder goed te zien is. Erg mooie verwelkoming!

IMG_7307

Op het vliegveld ging er echter iets mis. De paspoort-controle op het vliegveld vond de combinatie van mijn Koerdisch-Arabische achternaam en de Irakese stempel in mijn paspoort uit 2012 maar niets. De beveiliger vroeg de naam van mijn vader en grootvader en vroeg me toen ‘even te wachten’ in een aparte kamer voor een ‘routine veiligheidscontrole’. Niets om me zorgen om te maken natuurlijk, zeker niet als ik de enige persoon uit mijn vliegtuig ben die een extra controle door moet. Uiteindelijk ben ik twee uur lang ondervraagd. Zelfs met ondersteuning van Mark (leraar – supervisor) lukte het niet om het proces sneller te laten gaan. Er werd ons daarnaast verteld dat “It is not in your interest to complain or hinder us.’ Duidelijk, boodschap begrepen. Eigenlijk was het best grappig dat ik de verscheidene grensofficiers mocht vertellen over UWC, het doel van ons project, mijn vakken, het IB-diploma in het algemeen en de achtergrond van onze reisgroep. Alle publiciteit is inmiddels goede publiciteit, toch? Ik was erg gefrustreerd, gestresst, moe, verdrietig. Ik heb er wel een goede tijd aan over gehouden met Mark nu ik terug kijk. Hij bleef grappen maken en heeft me er toch doorheen weten te slepen.

De rest van de reisgroep had de trein naar het uiterste noorden van Israël al genomen. Mark, Noam en ik namen een latere trein. Hoewel het al donker was kon ik nog steeds het een en ander van het land waarnemen onderweg. Het was ook erg interessant om de hoeveelheid joods-orthodoxe gelovigen te zien, allemaal in traditionele kleding met grote zwarte hoeden en hun haar in staartjes. Onze eerste bestemming was Akko, een historisch belangrijke stad die vroeger diende als handelspost en pelgrimsbestemming. Er was een oud fort wat bescherming bood tegen aanvallers en andere ‘vijanden’. Tegenwoordig is de haven iets minder belangrijk maar is het een echte toeristische trekpleister.

IMG_7490IMG_7405IMG_7416IMG_7469

We zijn natuurlijk naar de haven gegaan. Er was vanaf dat punt een erg mooi uitzicht te zien op niet alleen de Middellandse zee, maar ook op een ander deel van de kuststrook van Israël in het zuiden. Daarnaast zijn we door het binnenste gedeelte van het stadscentrum gelopen, tegenwoordig een markt. Wat misschien wel het meeste indruk heeft gemaakt waren de oude tunnels van het fort waar vroeger de pelgrims en handelaren woonden. Er is een indrukwekkend en goed bewaard systeem van deze tunnels en ondergrondse kamers waar we doorheen zijn gelopen. Het meest indrukwekkend was de reconstructie van een badhuis dat vroeger ook in hetzelfde complex zat. We kregen allemaal een koptelefoontje op waardoor we bij alle punten waar we stopten interactieve informatie te horen kregen. Noam (Israël) kreeg daarbij een microfoon waardoor ze zelf dingen kon toevoegen. Dat werd uiteindelijk geen succes en het leidde tot hilarische taferelen. De eerste keer dat ze iets zei stond ons volume veel te hard, daardoor schreeuwden we allemaal en moest Noam lachen, wat wij toen weer door onze koptelefoon hoorden. Af en toe hoorde je ook gehijg en stemmen van andere mensen.

IMG_7335IMG_7370IMG_7371IMG_7384IMG_7397IMG_7393

Na het bezoeken van deze mooie monumenten kwamen we terug bij de haven buiten de verharde muren van de binnenstad. Noam’s vader vertelde ons daar wat meer over de geschiedenis van Israël in het algemeen en de bijdrage van Akko aan het construeren van de joodse gemeenschappen in het Midden-Oosten. Het werd langzaam warmer met de zon die met de tijd feller begon te schijnen. Het was tijd voor lunch. Struinend door de binnenstad viel ons oog op een authentiek familie-restaurantje waar ze volgens traditionele recepten echte (Israëlische) hummus en brood maakten. Dit was natuurlijk niet te weerstaan! Het smaakte net zo goed als het eruit zag(!!):

IMG_7428Na een erg vullende lunch zijn we direct met een trein naar Haifa gereisd, een stad die halverwege Akko (in het uiterste noorden) en Tel Aviv (in het middenland, aan de kust) ligt. Deze is bekend voor zijn imposante tuinen van de Bahá’í, een monotheïstische religie. Alleen leden van de Bahá’í mogen aan de voet van de heuvel de trappen oplopen naar de top, waar een tempel staat die over het hele land uitkijkt. Als toeristen mochten wij aan de top van de heuvel een stukje de tuinen in, hoewel het grootste deel voor ons was afgesloten. De symmetrie was indrukwekkend en het uitzicht net zo betoverend!

IMG_7541Ons verblijf voor de meerderheid van de nachten was in Sky Hostel, een in centraal-Tel Aviv gelegen ‘hostel’ met een redelijk ‘sketchy’ uiterlijk en met even verdachte mensen. We waren voorbereid op wat minder luxe gezien het feit dat we inmiddels al anderhalf jaar op AC hadden overleefd, maar dit kwam toch als een lichte verrassing. Het werd uiteindelijk een onvergetelijke ervaring met vele grappen en herinneringen. Van awkward gesprekken met naakte 35-jaar oude mannen in de minuscule gezamenlijke badkamer tot rondhangen in de lobby met mensen die letterlijk voor uren op dezelfde plek zaten zonder zich maar ook te verroeren.

IMG_7562

In de avond zijn we met z’n allen nog even gaan stappen. Allereerst bij een ‘openluchtshishabar’ en daarna op het strand van Tel Aviv. Terwijl de vliegtuigen over ons hoofd voorbij vlogen en de golven op het zand sloegen, lagen we op het strand naar de sterren te kijken, terugkijkend op een leuke eerste dag en hopend voor een nog beter vervolg. De avond werd een beetje kort doordat we zo laat op waren gebleven. Rond zes uur ’s ochtends moesten we wakker worden om op tijd te vertrekken naar het centrale busstation van de stad, waar we een bus naar Jerusalem namen in de vroege ochtend. Waar in Nederland spitsuur voornamelijk bestaat uit een grote hoeveelheid auto’s en fietsers is het in Israël duidelijk anders: duizenden militairen die hun weg maken naar de kazernes, verspreid over het land. Grote geweren in hun handen, zonnebrillen op en met serieuze gezichten. Het is heel vreemd om een land dat zo goed ontwikkeld is te zien in een staat van uiterste militaire paraatheid. Voor de Israëliërs is het de normaalste gang van zaken, wat een indicatie geeft van de constante dreiging van gevaar waar velen permanent mee leven. De busreis naar Jerusalem duurde ongeveer twee uur en was een uitstekende mogelijkheid om meer van het land te zien. Het is een stuk groener dan ik had verwacht. Ook al is het voornamelijk een zandlandschap, Israël is redelijk vruchtbaar en heeft relatief veel landbouw. Ook de infrastructuur is erg modern en “Westers”. Ook al is het zo dat Israël strikt gezien niet het ‘Midden-Oosten’ is had ik ook niet echt het gevoel er te zijn. Zeker niet in vergelijking met mijn eerdere bezoeken aan Jordanië en Irak.

Onze eerste bestemming in Jeruzalem was het Holocaust-museum in het midden van de stad. Het was gelegen op een heuvel in het midden van de stad maar keek tegelijkertijd uit op de omringende, groene vlakte. Het museum zelf was erg modern en nieuw. De lijst met sponsoren was eindeloos en zoals te verwachten viel was niet alleen de conservatieve beweging een groot monetair sponsor; ook de Verenigde Staten gaven enorme bedragen op het museum draaiende te houden. Op zich is daar natuurlijk niets mis mee: ik denk dat een herdenkingsmuseum voor de Holocaust van enorm belang is, specifiek in een stad als Jeruzalem met een multiculturele geschiedenis. Het is alleen een beetje verwarrend dat er zoveel belangen en politieke opvattingen achter het bestuur zitten. Het museum zelf was trouwens erg indrukwekkend. Het was gebouwd in de vorm van een driehoekig prisma, dezelfde vorm als een halve Davidsster. De vorm van het museum werd nauwer in het midden en verbreedde aan het einde weer, een symbool van de overwonnen uitdagingen uit het verleden en een positieve boodschap voor de toekomst. De uitgang van het museum kijkt uit over het Heilige Land, een mooie vallei aan de buitenrand van Jeruzalem.

IMG_7577

IMG_7575

Na het mooie uitzicht van het Holocaust Museum zijn we in het oude stadscentrum van Jeruzalem gaan toeren met wederom Noam’s vader als onze gids. Slechts een beperkt deel van de stad was veilig en toegankelijk voor de Israëliërs. We hebben via de eeuwenoude stadsmuren de enorme bazaar in de binnenstad weten te bezoeken. Als eerste hebben we de Heilige Grafkerk bezocht, waar Jezus zou zijn gekruisigd en begraven. Deze ligt aan het uiteinde van de Via Dolorosa, de weg die Jezus heeft gelopen voor zijn kruisiging. Deze enorm oude kerk ziet er aan de buitenkant erg oud uit maar is van binnen heel goed bewaard gebleven. De rij voor de graftombe was urenlang maar we hebben genoeg tijd gekregen om de meerdere verdiepingen van de kerk te verkennen. Ik heb zelfs een kaarsje kunnen opsteken voor mijn oma, die vorig jaar helaas is overleden.

IMG_7620

IMG_7638

IMG_7648

IMG_7653

Na het bezoek aan de Kerk hebben we de Gouden Moskee vanuit de verte kunnen zien, samen met de rest van de skyline van Jeruzalem. Direct ernaast ligt een kleinere ‘Zilveren Moskee’ die ook erg belangrijk is voor de Islam. Deze gedeelten zijn voor Israëliërs helaas niet bereikbaar, dus wij konden er niet erg dichtbij in de buurt van komen. Dat viel een beetje tegen, ik had graag een kijkje willen nemen maar dat zat er dus niet in. Wat wel erg speciaal was is de Klaagmuur. Ik had de anderen al gevraagd of we naar de “Complaints Wall” zouden gaan maar niemand leek me te snappen. Wordt in het Engels blijkbaar gewoon West Wall genoemnd, aangezien het de laatste, voor Israël toegankelijke, westelijke muur is van de oude tempel die is vernietigd en die alleen maar mag worden gereconstrueerd zodra de ‘Messiah’ is teruggekeerd op aarde.

IMG_7684

IMG_7667

Om deze blogpost niet té lang te laten worden zal ik de rest van de reis kort samenvatten. Na Akko, Haifa, Tel Aviv en Jerusalem zijn we de volgende dag afgereisd naar Masada in het zuiden van Israël. Daar hebben we met een minibusje de bergtoppen bezocht die over de Dode Zee en Jordanië uitkijken. Dit enorm droge en laag gelegen woestijnlandschap is onbeschrijfbaar apart en hoewel er weinig groeit ziet het er geweldig uit. De Dode Zee was net zoals in Jordanië erg aangenaam. Ik heb deze keer geen water in mijn ogen gehad en heb in plaats daarvan genoten om andere mensen moeite te zien doen om niets in te slikken of om te zwemmen zonder te veel in hun ogen te spatten. Het was een leuke afsluiting van een lange dag. Zeker na het afdalen van de berg was wat afkoeling in de dode zee erg welkom. Na Masada hebben we een dag in Tel Aviv doorgebracht om meer van de stad te zien. We kregen wat vrije tijd om op de markt rond te lopen en de oude haven in het noorden te bezoeken. Daarnaast zijn we die avond nog tot laat uit gegaan. Eerst op het balkon van een van onze hotelkamers en daarna echt de stad in. Al met al een super vet project met een gezellige groep mensen en een grote hoeveelheid aan kennis en culturele ervaringen. Hieronder nog wat foto’s..

IMG_7714

IMG_7859

IMG_7849

IMG_7938

IMG_7943

IMG_7875

IMG_7883

IMG_7734

IMG_7796

IMG_7926

IMG_7909

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s